120 tinten tussen parelmoer en sneeuw

 

Schoenen. De fetisj van elke bruid. Misschien niet belangrijker dan de ringen, maar even cruciaal voor het welslagen van een mooie dag.

Wie houdt er niet van mooie schoenen?  Het zijn heus niet alleen de vrouwen.  Ook de mannen laten zich met graagte een paar mooie Church, Heschung of Noble Blue van Van Bommel aanmeten, al zullen ze dat nooit met zoveel woorden toegeven.

Bij de vrouwen is het wat dat betreft heerlijk toeven. Elk detail moet kloppen. De hoogte van de hiel, de insnijding aan de wreef, het juiste stiksel. En kirrend becommentariëren de bruidsmeisjes alle pro en con’s.

Stiekem ben ik dan een beetje jaloers.

Trouwerijen zijn dikwijls een lust voor het oog, qua toiletjes, accessoires, kapsels en jurkjes. Maar voor mij telt dat jammer genoeg niet.  Ik moet me wegcijferen, opgaan in het decor en vooral in staat blijven om dat ene beeld te vangen, soms vanuit de meest onmogelijke hoek. Een jurkje in wilde zijde is meestal niet aangewezen, net zomin als elegante stelten om de kuiten wat beter in de verf te zetten.

Als je voor dag en dauw aanwezig bent op een trouwerij, met nog een hele lange dag te gaan, inclusief avondfeest, dan telt enige vorm van comfort.  Helaas. Mooie instappers, verder gaat het meestal niet.

En dus verlustig ik me aan elk mooi paar schoenen dat ik onder ogen krijg, en ik geniet mee van de eerlijke pret van de bruid als blijkt dat het zachte wit van haar schoenen overeenstemt met dat ene onopvallende detail in haar jurk. De onberispelijkheid van een mooi nieuw muiltje als er een mooi gebruinde meisjesvoet inglijdt, het is een heerlijk moment.

En ik vang het, met graagte.  Spelen met witte lichtvoetigheid, in al zijn varianten.

 

share

connect

Comments