Dit jaar annuleerde ik op het allerlaatste moment mijn trip richting hoogmis van de métier voor een hoger doel van diezelfde métier (enfin dat hopen we toch …). En zo zat ik dus deze namiddag naarstig te tokkelen en te reviewen, toen plots de smeuïge Leterme-brij klef over me heen gesmeerd werd. Haast gelijktijdig flitste er een Instagram ‘made in Cannes’ voorbij van een bloedmooie ex-collega nippend aan een muntgroene cocktail in het gezelschap van een very British cutie copywriter.  Mooi plaatje, inclusief naar elkaar loenzende blikken, opwindblosjes en nietsverhullende lichaamstaal.

En toen gebeurde het. Ik werd overvallen door een vreemde soort nostalgie. Niet zozeer hunkerend naar de geneugten en indrukken à la Cannoise die me jaarlijks benevelden -en dat bedoel ik heus niet louter eerstegraads of denigrerend- dan wel naar een tijdperk waarin we slimmer en respectvoller omsprongen met alle eigen media.

Een tijdperk waarin je na een nacht leuteren en flirten zo tegen het ochtendgloren net aan de intrigerende gesprekken begon. Waar je ver weg van de hysterie, de voeten in het mulle zand, de haren nog nat van het nachtzwemmen het aanbreken van de nieuwe dag wilde meepikken. Dat alles redelijk zorgeloos en niet altijd gevolgd door de wilde taferelen waaraan jij nu misschien denkt. Zorgeloos in de betekenis van in synch met jezelf en je eigenwaarden zonder die continue zweem van aarzeling en bedachtzaamheid, ingegeven door een lichte paranoia.

Een milde waan en bijhorende omzichtigheid ingegeven door de wetenschap dat er elk moment één of andere flauwe plezante of erger nog licht afgunstige snel wat kiekjes schiet om ze vervolgens “met een vette knipoog” in de sociale media arena te grabbel te smijten. Een overvol amfitheater waar we met z’n allen, met meer pathos dan Commodus en Claudius samen, de vertoning kunnen “liken”.

Toegegeven, het staat mijlenver van de riooljournalistiek waarmee Leterme verveeld zit, maar ten gronde is het hetzelfde, te grabbel gooien van intieme momenten, soms goor, soms erg mooi, en niemand die daar verder zaken mee heeft.

En dus houden we ons in, worden we behoedzaam: “zijn” we minder dan ooit en doen we meer alsof dan ooit. En maken we haast boulimisch overgeposeerde yeah-we-zijn-allemaal-dikke-vrienden snapshots die we gretig verorberen. Misschien moeten we met z’n allen wat minder de paparazzi uithangen en een beetje meer ons eigen leven regisseren. Zodat die bloedmooie meisjes en strakke naïeve jongens ongegeneerd en spontaan hun wereld kunnen ontdekken, ver weg van de gapende gaatjes in onze externe geheugens.

Ik voel mee. Letterlijk en figuurlijk.

De lichte opgewondenheid, de kleine siddering die door haar lijf trekt en de prettige kriebel van de roes, ik spons ze gulzig op.
Bedenk me keer op keer dat geluk geen tastbaar gegeven is, maar alles te maken heeft met energie en vuur.
Als het hoofd op zo’n momenten het geregel loslaat en de gedachten vrij zijn, dan wapperen de gevoelens de geladenheid weg.

Het is een fractie waarbinnen de spanning letterlijk van haar gezicht valt. 1 tel en een gordijn van breekbaarheid omsluiert haar.

Die natuurlijke glow die indirect aanlicht.
Fragiel. Echt. Mooi.

22 was ik toen ik me halsoverkop stortte in een tienjarige zwerftocht doorheen Wallonië en Luxemburg. Volledig onvoorbereid en ongepland vertrok ik, een weg op doorspekt met vele avonturen en impactvolle ervaringen. Waarvan sommige erg fout, zo zou achteraf blijken. Maar tegelijkertijd ook wel erg nuttig,  zo blijkt de laatste jaren meer en meer. Omdat ze me boetseerden en vormgaven tot de persoon die ik nu ben.

Het was in het gehucht Ochamps dat ik het voor het eerst proefde; de allesverterendende melancholie van Serge Gainsbourg. Het was vlak na een ongedwongen diner, halsoverkop geïmproviseerd na een helse ploetertocht door een  behoorlijk onweer. Oplaaiend vuur én dialogen, pruttelende stoverijen, kakefonie aan borden en hoge, ranke wijnglazen, karaffen vol fluweelrood genot. En Lucien Ginsberg dus.

Onuitgenodigd zou hij me blijven verbazen tijdens die tien jaar van niet-kabbelend bestaan; wanneer ik het het minste verwachtte, woei ie als een veertje voorbij. Om me mee te voeren en te doen wankelen op de dunne grens tussen romantisme en decadentie. Hij speelde met noten en ritme zoals Baudelaire  met woorden. En ik tastte af, verlegde en overschreed grenzen, leerde alles wat niet in de boeken staat. En daar waar op het einde van zijn leven de meesten inzoomden en bleven hangen bij zijn turbulente levensstijl, met bijzonder veel oogverblindende vrouwen, drank , sigaretten en vette provocatie, laafde ik me aan zijn repertoire. Parels ontsproten uit irrationeel, absurd, obsessief, verlegen en hunkerend geworstel van een bijzonder getalenteerd man.

Net als hem wil ik begrijpen, verval ik vaak een wirwar van denken. En niet altijd van een rustgevende soort. Dat soort denken holt soms uit, werkt vermoeiend en staat veel dingen in de weg.

Maar gisteren was er dus magie.

Een grote zak op m’n bureau, een paar zinnen bulkend rijk van de eenvoud en Lucien & Serge. Het timide van de ene en het overweldigende van de andere, gebundeld in een zalig hebbeding. Maar bovenal: geluksgevoel. Omdat het denken plaatsruimde voor voelen, intens voelen.

Voelen dat er iemand heel goed weet hoe ik ben … en denk.

Bloempotten, spiegels, kandelaars en oude kratten aan het daglicht onttrokken, onder de spinnenwebben, korstmossen, stofvlokken, afbladerend, vergrijsd en glansloos, … het maakt niet uit.

Zo’n spullen die nu geen plek meer hebben omdat jullie een andere richting uitgingen, verzamelen wij graag. En dan gaan we er onbedachtzaam mee aan de slag. Badinerend en patinerend.

Wat we er precies mee gaan uitspoken is nog een heel klein beetje geheim, maar het wordt betoverend mooi. En het uiteindelijke resultaat delen we uiteraard, in woord en beeld. Hier en daar zo ergens midden januari. En in tussentijd maken we jullie deelgenoot van de ”making off”.

Willen jullie ons helpen, laat het ons en anderen dan bliksemsnel weten. Alvast een dikke merci!

Dralen, wriemelen en wiebelen. Zinloze bewegingen om jezelf los te wrikken, om te ontknopen en te ontwarren.

Zin om de zotte mallemolen even stil te zetten, af te stappen en op een wolk weg te deinen in de jonge, geruisloze en donkere ochtend.

Vaak zet ik dan passen achteruit, langs de vloedlijn, waar het altijd stil is en toch steeds buldert.

Waar elk schuimend kopje vragen lijkt voor te schotelen, elke golf goochelt met de tekenen aan de wand en ogen je doorboren.

En dan een beeld wat je trekt; bedeesd geglimlach heen en weer. Oplichtend, gedistingueerd grijs en ogen als opalen. Een vrouw die door je heen lijkt te kijken, naast haar een bedeesde man.

Tussen hen twee een krachtveld aan betrokkenheid en speelsheid.

Tussen hen en mij een nanoseconde van intimiteit, een schroomvallig knikje wat me leek te zeggen;  het is helemaal goed zo want later is nu.

Heel veel verwondering ; ontdekkingen, confidenties die zich langzaam ontvouwen, prettige uitdagingen, veel geestdrift en minder geploeter, schittering in woorden en ogen, aandacht en intensiteit in piepkleine dingen.

Ik hoop dat de gulle oktoberzon nog lang meerijdt …

Maar daar gaat het nu heel even niet echt over. Meestal staan er aan de zijkant van de blogpostjes, haast stoïcijns wat andere woordjes te wezen. De muurbloempjes van de virtuele verzinsels.

Toegegeven, het ene woordje al wat prompter en pronkeriger dan het merendeel van de bijzonder bedeesden. En ik vraag me soms af of die überhaupt wel echt in overweging genomen worden. Zoals in doelbewust bekeken en gelezen, meer dan heel even beroerd door de toevallige, haast accidentele blik.

Soms struin ik heel bewust langsheen de tagclouds, lach ik onbedaarlijk of ben ik diep ontroerd, want daar zitten prachtzinnen tussen. Geen verzinselzinnen,  maar haast anecdotische weergaves van het universum van de schrijvers, zich hiervan totaal niet bewust. Pareltjes van waarheden …

Zo bijzonder is dat niet want vaak doet een geur, oude plaat, boek, bloem, filmfragment, kleinood, foto, brief me heel even nostalgisch wegsmelten. Een glimlach speelt dan spontaan op bij die zoete jeugdherinneringen.

Maar heel soms wil ik het opstandig wegduwen omdat het gemis blootlegt.

Zoals gisterenavond dus; een mooi vooravondgesprek aan de oevers van de Schelde waar je ongedwongen een vervolg aanbreit; mosselen slurpen, glazen witte wijn, obers recht uit de oude doos en veel gelach. Tot een gerimpelde hand vol pigmentvlekken zwierig een licht geblutst potje frietjes voor mijn neus plaatst.

Jeugdsentiment schuift mee aan tafel. En doet woorden stokken. De gelagzaal tolt en ziet er plots helemaal anders uit; gekatapulteerd in de tijd herinner ik me de donderdagmiddagen waarop ik bij mijn grootmoeder aan tafel schoof om te leuteren over het leven. Haar legendarische steak met verse groene peper, room en cognac die smolt tegen mijn gehemelte. Het pikken van de handgesneden dikke frieten met grof zout uit het potje. Precies zo’n potje. Lichtgekrast. Elke schram een eettafelanecdote vertegenwoordigend. We wauwelden de middag weg, praatten over mijn levensgrote angsten over eenzaamheid, gehekelde vriendschappen en alles wat ik niet rechtvaardig vond. Tot we  met de laatste slok Saint-Emilion terug richting realiteit spoelden.

Gisterenavond koesterde ik een domme pot, proostte en knipoogde naar ergens ik weet niet waar en worstelde ik met leemte.

Mijn tuinpaadje helpt relativeren; elke ochtend tovert het tijd tot  een bijzonder betrekkelijk gegeven en elke avond vult het mijn hoofd met zorgeloosheid. De wind ruist dan bedachtzaam of woest maar altijd blaast hij wolkjes geuren los. En dempt zo heel even mijn rusteloosheid.

Langs dat pad staat zo’n eigenwijze, kromme, knoestige appelboom. Gisterenochtend trok hij pronkerig mijn aandacht. En ik bedacht me dat het best maf en wonderlijk is hoe sommige dingen zich onbewust een  plekje toedichten. Beetje zoals een maatje. Ze zijn daar, niet steeds de aandacht opeisend, maar wel gewoon daar.  Ze reizen elke dag een beetje mee door je leven; ontspruiten, groeien en rijpen.  Ze zijn kleurig:  ze blozen, verbazen en rimpelen.  Ze geven. Bij mondjesmaat. Mooie dingen om over na te denken en te koesteren. Soms moet je die surprises gewoon gretig aanpakken om er ongegeneerd van te genieten. Vandaag pluk ik alles wat er op mijn pad komt.