Zo zie ik het…

zo zie ik het In de echt verbinden, in het echt verbinden. Ligt het aan het lidwoord? Ik blijf het fascinerend vinden, en heb de stiekeme ambitie om het genre naar een hoger niveau te tillen. Huwelijksfotografie gaat over het zinvol weergeven van erg betekenisvolle momenten in het leven van een stel. Dat hoeft niet per se plechtig te zijn, maar het moet wel juist zijn, en niet saai.

Het is een opeenvolging van erg geladen en mooie gebeurtenissen, en die moet je vastleggen.

Een huwelijksreportage is een zoektocht, misschien een beetje zoals het huwelijk zelf. Het is een zoektocht, telkens weer. Een zoektocht naar schoonheid. Naar echtheid. Dat fascineert me. Niet de schoonheid van het ornament, maar de schoonheid in het onverwacht gebaar, de stille wenk. De schoonheid van de twijfelende blik van de toekomstige bruidegom. De  echtheid van die ene knik van verstandhouding, dat kneepje in de hand door de papa van de bruid. De lachend jaloerse ogen van de ‘best man’. Daar ga ik naar op zoek. Met minder neem ik niet echt genoegen.

Een huwelijk is een ceremonie. Een ritueel van beloftes, waarbij verwachtingen uitgesproken worden, hoop en liefde hun plaats krijgen.  Het ontroert me telkens weer om te zien hoe de beide ‘hoofdpersonen’ daar mee omgaan, maar ook hun omgeving.

Onvoorspelbaar in zijn voorspelbaarheid, komt het er op aan om oog te hebben voor dat ene moment waarop echte emoties binnenglippen.

Ik ben gelukkig als ik de regie overstijg en in één beeld onvervalst en liefst zonovergoten geluk van twee mensen kan vastleggen.  Daarover gaat huwelijksfotografie (voor mij).

burgundybliss8

share

connect

Comments