de vriendin

Ons gelach verstomde. Haar laatste opmerking bleef tussen ons in zweven.

Ik antwoordde niet.

Zij ging er verder niet op in.

Een tijdlang zweeg ze. Met haar felle ogen daagde ze me uit.

“Je  kan toch niet zo heel de tijd blijven …”

“Zwijg maar al.”

Even hield ze haar mond. Een fractie. Een ingelaste stilte om  uitgesprokener te kunnen chargeren.

“Het ding met jou is dat je te tolerant bent. Weet je, als ik jou was, dan …”

“Jij bent mij niet…”

Ze grijnsde, haar blik mild.

“Uiteraard niet, maar als ik jou was …”

Ik wendde mijn blik af, strekte mijn benen, mompelde licht geërgerd, zuchtte diep en sloot mijn ogen.

“Je bent aantrekkelijk als je zo opstandig bent.”

Ik bleef zitten, met opgetrokken knieën, mijn hoofd op m’n armen, turend over de olijfboomgaard.

share

connect

Comments