Een potje leemte

Het weer sloeg niet enkel buiten om, ook binnenin me woei het gisteren plots herfstig toen dat goddomse gevoel me onaangekondigd overviel. Het houdt het midden tussen hunkering naar vervlogen momenten en dagdromerij over unieke gebeurtenissen die me polijstten tot wie ik nu ben.

Zo bijzonder is dat niet want vaak doet een geur, oude plaat, boek, bloem, filmfragment, kleinood, foto, brief me heel even nostalgisch wegsmelten. Een glimlach speelt dan spontaan op bij die zoete jeugdherinneringen.

Maar heel soms wil ik het opstandig wegduwen omdat het gemis blootlegt.

Zoals gisterenavond dus; een mooi vooravondgesprek aan de oevers van de Schelde waar je ongedwongen een vervolg aanbreit; mosselen slurpen, glazen witte wijn, obers recht uit de oude doos en veel gelach. Tot een gerimpelde hand vol pigmentvlekken zwierig een licht geblutst potje frietjes voor mijn neus plaatst.

Jeugdsentiment schuift mee aan tafel. En doet woorden stokken. De gelagzaal tolt en ziet er plots helemaal anders uit; gekatapulteerd in de tijd herinner ik me de donderdagmiddagen waarop ik bij mijn grootmoeder aan tafel schoof om te leuteren over het leven. Haar legendarische steak met verse groene peper, room en cognac die smolt tegen mijn gehemelte. Het pikken van de handgesneden dikke frieten met grof zout uit het potje. Precies zo’n potje. Lichtgekrast. Elke schram een eettafelanecdote vertegenwoordigend. We wauwelden de middag weg, praatten over mijn levensgrote angsten over eenzaamheid, gehekelde vriendschappen en alles wat ik niet rechtvaardig vond. Tot we  met de laatste slok Saint-Emilion terug richting realiteit spoelden.

Gisterenavond koesterde ik een domme pot, proostte en knipoogde naar ergens ik weet niet waar en worstelde ik met leemte.

share

connect

Comments