Karin

 

De cirkel is rond. Ik heb altijd graag foto’s gemaakt en nu maak ik ze professioneel.  Als ik er over nadenk heeft dat alles te maken met hoe ik als mens alle watertjes doorzwom, mens, vrouw en moeder werd. Het leven moet geproefd worden zei mijn oma, en ze deed het gulzig. Ik ook, en ik sla het allemaal op. In beelden.

 

Jeugdherinneringen. Wie heeft ze niet? Alleen waren ze bij mij gekleurd door de afwezigheid, al is dat niet het juiste woord. Het ging over een vreemde, hechte, aanwezigheid op afstand en een klein meisje dat bij momenten verlangde naar haar papa en echt probeerde de man, de kapitein op de lange vaart te behagen. Met brieven en foto’s. ‘Kijk eens hoe goed ik je bonsai’s verzorg, kijk eens wat ik gemaakt heb voor je verjaardag!’

Communicatie terug gebracht tot de essentie. Ontdaan van de franjes, alsof teveel woorden de frankering zouden beïnvloeden. Dus werd er met beelden gewerkt, tussen mij en mijn papa.

Veel beelden, en echt niet alleen vastgelegd op pellicule, maar ook op dat tijdloos canvas dat geheugen heet. De blije taferelen bij de terugkeer van verre vaarten. Reisverhalen die in mijn hoofd kleurrijke dromen werden. Feestjes van de grote mensen, waar ik als fantaserend meisje tussenliep. Cinderella dreams. Die tijd ook, Romy Schneider, ruisend chiffon, Coco Chanel, elegante vrouwen en toiletjes. En ik capteerde, registreerde en vond mezelf terug in de rusteloosheid die ik nog steeds in me draag.

Ook als jonge vrouw bleef dat zo. Ik dwaalde en verdwaalde in het leven, in de wereld. Ik dronk gulzig op wat er te beleven viel, op spontane feesten. ik proefde de sfeer in onooglijke Waalse  dorpjes en kon niet anders dan het proberen vast te leggen op foto. Niet om het moment te bewaren maar om er nog meerwaarde aan te geven. Een goede school, zo bleek later, waarbij oog voor detail en het juiste, spelenderwijs tot een fijne reflex leidden en  tot foto’s waar ieder zijn verhaal bij kon bedenken.

Want ik hou van de ambiguïteit van mijn beelden. Waarbij een foto soms meer zegt over de fotograaf dan over het onderwerp. Waarbij iedereen ook de vrijheid heeft om zijn eigen invulling te geven en een  verhaal te verzinnen bij het beeld.

Ik ben niet goed met woorden. Ik hou er teveel van, ze zijn me ook te kostbaar. Maar ze zijn mij ook te definitief. Ik hou van verhaaltjes, en ik schrijf ze gulzig, maar de aarzeling om een woord neer te zetten, toe te vertrouwen aan papier, het uit te spreken, maakt dat het niet mijn medium is. Foto’s wel.

Ook professioneel valt het me op dat ik tijdens creatieve briefings makkelijk dezelfde taal spreek als de fotografen, de art directors, de mannen en vrouwen van het beeld.

Wat ik nu doe is de vervulling van mijn passie, omdat ik gevonden heb hoe ik op mijn manier, verhalen kan vertellen. Verhalen die iets zeggen over mezelf, over mijn kijk op de wereld, en over de echtheid en de schoonheid in die wereld.

Fotografie heeft me die mogelijkheid gegeven.

Ik houd van de stilte die beelden meestal oproepen. De niet uitgesproken woorden, die iedereen aanvoelt. Het verschil tussen een zonsondergang en een betekenisvolle avond. Het frêle spel met licht, en de juister manier om daar mee om te gaan. Mensen, plaatsen, beelden die mooier worden. Details die uitvergroot worden en daardoor betekenis krijgen.

Het is mijn manier om om te gaan met het leven, met wat ik zie en wat ik voel.

 

credits foto – Bruno Deregge – Bruno en ik werken vaak in duo, dat zorgt ervoor dat je steeds twee unieke standpunten hebt van al “jullie” momenten. Een vrouwelijke en een mannelijke shootingstijl die “samen” zorgen voor één mooi verhaal.