Ondeugd en genot

 

 

Wars van alle ceremonie, en er toch integraal deel  van uitmakend. De fotogenieke wens van elke bruid en bruidegom: het  engelachtig bruidskindje dat de ringen komt aandragen. Op papier en op voorhand een mooi idee. Tijdens de viering een bron van vermaak en toonbeeld van hoe verveling creativiteit aanscherpt. En Engeltjes worden Bengeltjes. Ik ben er dol op.

Voor mij werkt het als een soort teletijdmachine, als ik die kinderen bezig zie. De goede voornemens, het in steen gebeiteld plan om het braafste kind van de wereld te zijn, tijdens de trouw van tante zus met die leuke man.  En dan is er de afleiding…

“Hee, hier  hangt een draadje aan die stoel los… oh, neen, ’t is een erg lang draadje… kijk, ik kan blijven doortrekken. Eventjes van onder bekijken… en aan papa tonen, of neen, papa kijkt boos, toch maar even naar oma wuiven dan”. En zij zijn vertrokken.

Het is heerlijk om zo’n joch bezig te zien, en de grenzen van de omkoping te zien verkennen. Want dat is wat gebeurt. Mama en papa willen zo graag dat hij/zij leuk en braaf meespeelt. En dat is het heerlijke aan kinderen. Niet alleen late nze er zich niets aan gelegen liggen, bovendien zorgen ze ook nog voor iets magisch.

Onveranderlijk komt er een moment waarop de weerstand breekt. Ouders houden van hun kinderen, ze zouden het leuk vinden als ze meespelen, maar ze zien ze onvoorwaardelijk graag, ook als ze een heel klein beetje de kapoen uithangen. En op een feestelijke dag is niemand ooit slecht gezind. Wat zie je dan? Zo’n kind dater helemaal alleen voor zorgt dat de zenuwachtige, ietwat formele sfeer omslaat in echte warmte. Waar mensen beseffen dat ze bij elkaar zijn voor elkaar, en dat je kinderen gewoon kinderen moet laten zijn.  En dat dat mirakels doet voor elke trouwerij.

Kinderen zijn de zuurstofbelletjes die het allemaal de moeite waard maken.  En zuurstof, daar komen mensen altijd opnieuw achter, daar draait het om.

share

connect

Comments