Vaders laten los

Het is vaak ontroerend om te zien hoe vaders hun dochters stapsgewijs loslaten op een huwelijksviering. Mocht ik niet beter weten, ik zou denken dat ze de hele ceremonie daarrond gebouwd hebben.

Stap voor stap wordt de papa begeleid in het loslaten van zijn oogappel. Emotie met mondjesmaat, zodat hij zich niet verslikt.

Eerst stoer naar het altaar brengen. Zorg neemt over,  geen plaats voor papa emotie hier. Hij moet zijn dochter – het allerbelangrijkste in de wereld – nu helpen om die eindeloze kerkgang tot het altaar tot een goed eind te brengen. Hij is er voor haar.  Daarna mag hij even tot bezinning komen. Tijdens de dienst. Mama vermannen, de emo-kip, de huilebalk. Mama zal later veel sterker blijken te zijn dan manlief. Maar dat weten ze hier nog niet.

Nadien zijn er de verwelkomingen, de ontvangst,  de begroetingen, de fotomomenten. Evenzovele  formele etappes om hem te bevestigen in zijn rol, evenzovele momenten om hem niet (te) emotioneel te laten worden.

Onvermijdelijk komt dan toch het moment waarop woorden het overnemen van de daden. Hij gaat speechen. Een gevaarlijk moment! Twain zei het al: een losjes geïmproviseerde speech vraagt zo’n twee weken intensief werk. Weinigen houden zich daaraan.  Helaas is het resultaat dikwijls navenant. En zachtjes ontgoochelend.

Teveel ideeën, teveel emoties, teveel woorden. Teveel goede bedoelingen.  En vertederend in de poging om alles tot uitdrukking te brengen. Maar dat geeft niet. Het is een uniek moment, een kans om stuntelend en onbeholpen aan te geven dat je je kinderen het allerbeste wenst en dat je er voor hen bent. Mochten ze daar nog aan twijfelen.

Heel af en toe krijg je te maken met een zeldzaam oratorisch talent. Een sonore stem, die helder, humorvol en hoofs één enkele gedachte uitwerkt, alleen voor die ene persoon, die hem zo na aan het hart ligt. De feestvierders zijn getuigen. Getuigen van een  onvoorwaardelijke liefdesverklaring.

Dan smelt ik, voor die juiste woorden. Dat gevoel probeer ik te vangen, niet noodzakelijk tijdens die speech…

 

 

share

connect

Comments