Boellie… en het grote, rode hart.

Ik heb het al geschreven. Een huwelijksreportage maakt dat je voor de rest van het leven een soort verbondenheid voelt met die 2 mensen. Het is alsof je een erg intieme band opbouwt, en ergens aanwezig blijft bij alle verdere gebeurtenissen in hun leven.

Heel af en toe, mag je in zo’n verhalen ook bijkomend rekening houden met een extra familielid. De hond. Onvoorspelbaar, aanhankelijk, en een chaosfactor die alles in de war kan sturen. Daarom alleen is het heerlijk om dat beest er bij te hebben.  Wie hagelwitte jurken belangrijker vindt dan lachen en plezier maken, nodigt de hond niet mee aan de dis. Wie timing en zwitserse precisie in de ceremonie verkiest boven lachbuien en milde absurditeit laat de beesten thuis. Koppels die de hond meenemen, het heeft wel wat. Chichuahua’s en andere ornamentknuffeltjes uitgezonderd.

Honden hebben niets met protocol, maar zijn nieuwsgierig en trouw. Ze willen bij het baasje zijn, ze willen overal tussen, en ze zijn erg nieuwsgierig naar wat mogelijkerwijs eetbaar zou kunnen zijn. Van bruidsboeket, bruidskindjes tot schoenen.

Zo ook Boellie – een geweldige bulldog – die duidelijk maakte dat hij integraal deel uitmaakte van de bijzondere dag, en dus wou deelnemen aan de festiviteiten. Boellie was een goedzak, hij maakte zich niet druk.

Zijn slome ritme zou het ritme worden, en iedereen had daar vrede mee.  Onbewust en ongewild was Boellie een verbindende factor. Iedereen hield er rekening mee, niemand kon zichzelf naar voor schuiven om te schitteren, buiten Heidi en Enzo. Daar gaf Boellie luister aan, maar al de rest zou het geweten hebben.

Op een aardige manier. Door in slaap te vallen op de verkeerde momenten, door overdreven aandacht voor het rode stoffenhartje bij de shoot, waar hij een vurige fascinatie voor ontwikkelde, of gewoon door de grappig vertederende manier waarop hij trefzeker het middelpunt van elke aandachtscirkel wist te doorbreken.

Boellie was zichzelf, en daardoor alle genodigden ook.

En nu is Boellie dood,  en ik voel het aan als een gemis van een stukje uit die hele feestelijke dag.

De chaosregisseur is niet meer,  maar zal altijd herinnerd worden als dat grappige, fotogenieke beest dat alomtegenwoordig was en met zijn beestenmanieren bijdroeg tot de menselijkheid van het gebeuren.

share

connect

Comments