Wegvieren… – destination wedding Italië – deel 1

Ik sta vaak stil bij de impact van protocol op emoties en gevoel. Soms versterkt het, biedt het een kader en ruimte, maar minstens even dikwijls is het een keurslijf en verstikt het ook. En dan maakt het al die mooie momenten tot een aaneenschakeling van verplichte nummertjes, wat eigenlijk zonde is.

Daarom vind ik het vaak mooi als mensen voor een andere aanpak gaan.  En er eventjes uitstappen.

Wegvieren…waarbij een klein gezelschap er voor kiest om een minder formeel huwelijksverhaal te bouwen, maar hun momenten van geluk te delen met een kleine kring intimi.

Op zo’n moment wordt een locatie een soort ‘petri-schaaltje’ van hoog opborrelende en prachtige emoties. Mensen spenderen veel meer tijd met elkaar, en durven zich te tonen.

De echte gesprekken worden gevoerd, omdat er een schier eindeloze tijd voor je ligt. De gulzigheid van meerdere dagen samen, de zekerheid dat een gesprek terug opgepakt kan worden.

De pakken, de jurken, ook al worden ze niet enkel voor ‘de hoogmis’ bovengehaald, worden er niet minder om. Integendeel, ze worden mooier omdat ze gedragen worden door echte mensen, met echte, tastbare emoties. Je ziet blijdschap, je ziet vertedering, en zorg.

Minder vertoning, meer tonen.

Het is alsof de laatste zonnestralen van een oktoberavond in Umbrië voor extra knusheid zorgen, in de onuitgesproken woorden en de zachte gestes.

share

connect

Comments